Góry Bardzkie

Rozciągające się na długości 18 km pasmo oddziela Kotlinę Kłodzką od Przedgórza Sudeckiego. Jest najdalej na wschód wysuniętym pasmem Sudetów Środkowych. Od leżących na pn.-zach. Gór Sowich oddzielone są Przełęczą Srebrną, a od położonych na pd.-wsch. Gór Złotych Przełęczą Kłodzką, która jednocześnie rozgranicza Sudety Środkowe od Wschodnich. W Górach Bardzkich wyróżnić można dwa grzbiety: Grzbiet Zachodni, niewysoki i rozległy znajdujący się między Przełęczą Srebrną a Przełomem Bardzkim, którego najwyższym szczytem jest Słup (667 m) oraz Grzbiet Wschodni wyższy (Kłodzka Góra (765 m), Ostra Góra (751 m)), bardziej rozczłonkowany i poprzecinany głębokimi dolinami potoków.

Geologicznie Góry Bardzkie są jednostką bardzo skomplikowaną. Zbudowane są z piaskowców, zlepieńców, łupków zmetamorfizowanych oraz wylewnych porfirów. Wszystkie te skały pochodzą z różnych okresów geologicznych (kambru, syluru i karbonu).

Zbocza Gór Bardzkich pokryte są gęstymi lasami mieszanymi miejscami o charakterze rzadko już spotykanej puszczy sudeckiej (rezerwaty cisów).

Przełęcz Srebrna- (583 oddziela Góry Bardzkie od Sowich; jest jednym z najniższych obniżeń i najdogodniejszym przejściem w całym łańcuchu od doliny Bystrzycy na zach. po dolinę Nysy Kłodzkiej na wsch., stąd jej strategiczne znaczenie w przeszłości kiedy to na wzgórzach Fortecznym (686 m) i Ostrogu (627 m) zostało wzniesionych szereg fortyfikacji. Obecnie większość z nich popadło w ruinę. Do zwiedzania został udostępniony Donjon - centralna budowla twierdzy, z wieloma ciekawostkami inżynieryjnymi i militarnymi. Prowadzi do niego szlak żółty  ze Srebrnej Góry.

Srebrna Góra- duża wieś położona w wąskiej i głębokiej Srebrnej Dolinie; dzieje miejscowości są ściśle związane z górnictwem srebra i sięgają XIII w.; po wojnach śląskich i przyłączeniu Śląska do Prus, Fryderyk II w ramach planu fortyfikacji rubieży państwa wznosi twierdze w Nysie, Kłodzku, Świdnicy oraz Przełęczy Srebrnej, od tamtego czasu dzieje wsi są ściśle związane z twierdzą - wcześniej jako obiektu obronnego, dziś turystycznego.

Rezerwaty leśne"Cisy"i "Cisowa Góra"- znajdują się na Grzbiecie Zachodnim Gór Bardzkich przy niebieskim szlaku ze Srebrnej Góry do Barda. "Cisy" ma powierzchnię 19 ha i rośnie w nim ok. 1500 cisów, których wiek niekiedy sięga setek lat. Rezerwat "Cisowa Góra" jest nieco mniejszy (18,5 ha), ale na jego terenie rośnie również ponad 1000 cisów, a także dęby, jawory, modrzewie, lipy, wiązy i jodły. Całość stanowi naturalny przykład dawnej puszczy sudeckiej.

Ząbkowice Śląskie- miasto przemysłowe , w którym można zobaczyć kilka zabytkowych obiektów m.in. most św. Jana Nepomucena z XVI wieku, Kosciół św. Anny, halowy, gotycki. Obok kościoła znajduje się słynna Krzywa Wieża, która zawdzięcza swoją nazwę 1,2 metrowemu odchyleniu od pionu na skutek wstrząsu tektonicznego. Warto także zwrócić uwagę na niezmieniony, średniowieczny układ urbanistyczny miasta.

Bardo- miasto położone w przełomowym zwężeniu Nysy Kłodzkiej. W X wieku istniał tu obronny gród, strzegący południowych rubieży Śląska (ruiny po drodze na Kalwarię przy szlakach niebieskimi  zielonym).  Od XIV w. rozwija się jako miejscowość pielgrzymkowa (Kalwaria z szeregiem kaplic, kapliczek, legend i innych ciekawostek), a obecnie również letniskowa. Sporo zabytków barokowych - Kościół NMP, kamieniczki.

Obryw skalny- punkt widokowy nad Bardem; dojście szlakiem zielonym, około 10 minut od szlaku niebieskiego prowadzącego na Kalwarię; powstał w wyniku obsunięcia się części stoku góry do koryta Nysy Kłodzkiej 24 sierpnia 1598 r.

Ruiny zamkuw Bardzie - prowadzi doń nieoznakowana ścieżka mająca swój początek między VII i VIII stacją Drogi Krzyżowej; zameczek powstał prawdopodobnie na przełomie XIII i XIV wieku, a zniszczono go podczas wojen husyckich; w trakcie prac archeologicznych odsłonięto zarysy budynków i wieży.

Kalwaria- (583 m) szczyt górujacy nad Bardem; legendy głoszą, że na szczycie ukazała się postać Matki Boskiej (odcisk jej stopy można znaleźć na szczycie, za kapliczką) i od tego czasu stała się miejscem licznych pielgrzymek; na drogach prowadzących na szczyt budowano stacje Drogi Krzyżowej.

Przełęcz Kłodzka- (481 m) jest szerokim obniżeniem między Górami Bardzkimi na pn. i Górami Złotymi na pd.-wsch.; podczas epoki lodowej tędy przedostał się do Kotliny Kłodzkiej lądolód skandynawski, po którym pozostały wygładzone pagóry skalne (mutony) oraz głazy narzutowe przyniesione ze Skandynawii.

Kłodzka Góra- (765 m) najwyższy szczyt Gór Bardzkich w kształcie kopuły o gęsto zalesionych zboczach.

Kłodzko- historyczna stolica Ziemi Kłodzkiej, położona w północnej części Kotliny Kłodzkiej u podnóża Grzbietu Wschodniego Gór Bardzkich w miejscu, gdzie przebiegał kiedyś bursztynowy szlak. Największą atrakcją miasta jest Twierdza Główna, w której miejscu już w X w. istniał drewniany gród wzmiankowany w kronice Kosmasa. Twierdza była wielokrotnie przebudowywana; obecny jej kształt pochodzi z XVIII w. kiedy to była jedą z potężniejszych w państwie pruskim; w 1877 r. straciła swoje znaczenie militarne. Ponadto nie należy omijać Muzeum Ziemi Kłodzkiej a w nim m.in. wystawy poświęconej historii szklarstwa na Ziemi Kłodzkiej, mostu gotyckiego z XIII lub XIV w. wzorowanego na praskim Moście Karola i podobnie jak on ozdobionego posągami. Interesującymi obiektami są także renesansowe kamieniczki na starym mieście, "Podziemna Trasa Turystyczna im. 1000-lecia Państwa Polskiego" zlokalizowana w piwnicach i korytarzach pod całym starym miastem oraz Kościół Wniebowzięcia NMP - jeden z najcenniejszych obiektów sakralnych Ziemi Kłodzkiej o bogatym barokowym wnętrzu.