Góry Złote są jednym z dłuższych pasm górskich w Sudetach (ok. 55km). Od Gór Bardzkich oddziela je Przełęcz Kłodzka (489 m), natomiast od Gór Bialskich i Masywu Śnieżnika Dolina Białej Lądeckiej. Przełęcz Różaniec (583 m) dzieli pasmo Gór Złotych na dwie, różnej długości części.

Wyższą, pn.-wsch. budują przede wszystkim skały metamorficzne, głównie gnejsy, łupki krystaliczne, fylity i amfibolity. W tej części znajdują się też najwyższe wzniesienia: Kowadło (987 m), Czartowiec (944 m) i Pasieczna (928 m) w pobliżu Bielic i Nowego Gierałtowa oraz Borówkowa (900 m), Kobyla Kopa (851 m) i Orłówka (830 m) w okolicach Lądka Zdroju. Pn.-zach. pasmo jest mniejsze, a tworzą je granitoidy (sjenity), wapienie krystaliczne (marmury) i amfibolity, w których w okolicach Złotego Stoku występuje złoto. Z budową geologiczną ściśle związana jest też rzeźba terenu, stąd też w tej części występują głębokie doliny (Złoty Jar), mocno rozczłonkowane grzbiety oraz formy krasowe (Jaskinia Radochowska). Dominujące wzniesienia to Jawornik Wielki (827 m), Trzeboń (713 m), Bodak (617 m) i Ptasznik (719 m).

Góry Złote porasta las mieszany, w którym przeważają buki i sosny, będące pozostałością gęstej puszczy. Bogaty jest także świat zwierzęcy. Wszystko to sprawia, że mimo rozwijającej się bazy turystycznej góry te zachowują pierwotną dzikość.

Góry Bialskie są zwartym, niedużym masywem (powierzchnia ok. 60 km²). Od zach. ograniczone są przez dolinę Morawki, natomiast od pn.-wsch. przez dolinę Białej Lądeckiej. Wyróżniają się wyrównanymi wierzchowinami, stromymi stokami i głębokimi dolinami. Najwyższe szczyty to, w części południowej: Postawna (1224 m) , Smrek (1125 m), Rudawiec (1106 m), w części północnej: Czernica (1083 m), Sucha Kopa (1055 m) i Gołogóra (977 m).

Góry Bialskie zbudowane są ze skał metamorficznych (gnejsy i łupki łyszczykowe). Widać je wyraźnie w postaci skałek (Trzy Siostry) i w powcinanych dolinach.
Gęste lasy rosnące w Górach Bialskich zachowały swój pierwotny charakter, dlatego też w Puszczy Jaworowej, na zboczach Rudawca utworzono rezerwat "Puszcza Śnieżnej Białki". Występują tu rzadkie w Sudetach głuszce i cietrzewie. Ponad to można spotkać sarny, jelenie i dziki.
Kiedyś prawie bezludne, teraz są powoli "cywilizowane". W Bielicach i Gierałtowie można zobaczyć wiele wyremontowanych i powstających nowych domów. Ma to swoje plusy, gdyż łatwiej znaleźć nocleg czy też bazę wypadową.
Praktycznie cały obszar zarówno Gór Bialskich, jak i Złotych objęty jest "Śnieżnickim Parkiem Krajobrazowym".

Puszcza Jaworowa i "Rezerwat Śnieżnej Białki" - można tu zobaczyć jak wyglądał pierwotny las porastający tę część Sudetów. Poza tym bardzo odludna okolica, w której można spotkać głuszce i cietrzewie. Rezerwat i puszcza znajduje się na stokach Rudawca (1106 m) w Górach Bialskich. Przechodzi przez nie zielony szlak ze Śnieżnika do Bielic.

Czernica (1083 m) - najwyższy szczyt północnej części Gór Bialskich. W wielu przewodnikach można znaleźć informację, że jest świetnym punktem widokowym, ale jak ostatnio stwierdziliśmy, cały szczyt porośnięty jest młodnikiem. Widoki do 50 metrów. Na szczycie skrzyżowanie szlaków czerwonego i żółtego.

Lądek Zdrój - miasto uzdrowiskowe położone nad Białą Lądecką, na wysokości ok. 450 m n.p.m. Znajduje się tu kilka źródeł o największej w Polsce radoczynności. Początki miasta datuje się na drugą połową XIII wieku. Dzieje - jak całego regionu - bardzo burzliwe. Z ciekawostek: Pierwsze wspominki o leczniczych właściwościach źródeł pochodzą z utworu anonimowego poety z 1242 roku. Powyżej miasta, w zamku Karpień mieszkali rycerze rozbójnicy. Ich obecność miała wpływ na tempo rozwoju miasta. Zła sława odstraszała zarówno osadników jak i kupców do 1443 roku, kiedy to zamek zburzono. Niedługo potem został wybudowany nowy zakład leczniczy z nowym ujęciem, które na cześć właściciela nazwano "Jerzy". Przez wieki Lądek służył wyłącznie bogatym, którzy przede wszystkim bawili się. "Przy basenach urządzano całe przyjęcia, a kobiety były poubierane w toalety odpowiednie bardziej na bal niż do kąpieli." Z tego to powodu w 1814 roku wydano edykt królewski zakazujący kąpieli koedukacyjnych (jakie były wówczas praktykowane).

Zamek Karpień - położony na szczycie góry o tej samej nazwie (lub inaczej Karpiak) (758 m). Wybudowany na początku XIV wieku służył pierwotnie do strzeżenia szlaku handlowego z Pragi do Krakowa. Po wojnach husyckich został opanowany przez rycerzy rozbójników siejących postrach nad całą okolicą. W 1443 roku zamek został zdobyty i zburzony przez księcia opawskiego Wilhelma.
Na zamek można dojść z Lądka lub z Nowego Gierałtowa szlakiem niebieskim (1,5 - 2 godziny), który na rozdrożu pod zamkiem krzyżuje się, z biegnącym z Bielic szlakiem zielonym.

Jaskinia Radochowska - położona na zboczu Bzowca (697 m) jest drugą co do wielkości (po Niedźwiedziej) jaskinią Sudetów. Osadzona w soczewie wapiennej powstała w wyniku wymycia skały wzdłuż spękań tektonicznych. Podczas badań namulisk w jej wnętrzu znaleziono ślady i pozostałości zwierząt (niedźwiedzia jaskiniowego, hieny i innych), jak i człowieka paleolitycznego. W chwili obecnej jaskinia stanowi swoisty ekosystem. Doszukano się w jej wnętrzu 91 gatunków zwierząt. Część z nich żyje w niewielkim jeziorku, stanowiącym niewątpliwą osobliwość jaskini.
Do jaskini najprościej trafić idąc niebieskim szlakiem z Lądka, co zajmuje niecałe 2 godziny lub zielonym ze stacji PKP w Radochowie (40 minut).

Kopalnia Złota w Złotym Stoku - podziemne muzeum przedstawiające historię i metody wydobycia kruszcu. Sztolnia Gertruda stanowi główną część muzeum. Tutaj można obejrzeć stare plany sztolni, wystawę kamieni i pamiątek górniczych; w Sztolni Czarnej znajduje się główna atrakcja kopalni - podziemny wodospad; Sztolnia Książęca jest co prawda pod opieką muzeum, ale wejście jest niepilnowane i wejść tam może każdy (jeśli ma latarkę). Wszystkie korytarze mają ciekawe historie, można w nich znaleźć ślady ludzi sprzed prawie tysiąca lat. Więcej informacji na stronach Kopalni.

Galeria Kajówka - jeśli będziecie kiedykolwiek latem w okolicach Lądka Zdroju, to koniecznie musicie tam zajrzeć. Idąc z Lądka Drogą Graniczną, po dojściu do kawiarenki w Lutynii skręcając drogą w lewo, i dalej - przez Skalny Wąwóz, dochodzimy do Wrzosówki. Nie wiem, czy to nazwa wioski, czy tylko zwyczajowe określenie niewielkiego obszaru. Z leśnej drogi skręca się na drewniane mostki, kawałeczek pod górę wśród traw, drzew, świerszczy i dziewięćsiłów (jeśli jest akurat na nie pora) żeby spotkać się z chatką i jej domownikami. Ale co tam jest dokładnie, to Wam nie napiszę. Musicie sami to sprawdzić.